Forum

Yoldaşımla ayrılmışdıq. Beş il, iki ay, on gün. Saydım, hesabladım, bitdi. O getdi, uşağı apardı, mən tək qaldım. İşdən çıxıb evə gəlirsən, qapını açırsan, səsi yoxdu. Nə televizor, nə gülüş, nə qışqırıq. Səssizlik. O qədər səssizlik var idi ki, qulaqlarım cingildəyirdi.

İlk həftə keçirmədim nə etdiyimi. İşə gedirdim, qayıdırdım, yatırdım. Yemək yemirdim demək olar, çay içirdim, siqaret çəkirdim. Divarlar danışırdı mənimlə, hər gecə. Gecələr ən pis idi. Yatağa girirsən, yanın boşdur, beynin doludur. Min cür fikir, hamısı ağır, hamısı qara.

Üçüncü həftənin bir gecəsi idi. Saat üçə işləyirdi, mən oyaq idim, tavana baxırdım. Birdən ayağa qalxdım, dedim bəsdir. Geyindim, çölə çıxdım. Gecə idi, küçələr boş idi, lampalar yanırdı. Getdim 24/7 olan bir dükana, çay aldım, siqaret aldım, bir də energetik içki. Niyə? Bilmirəm. Geri qayıtdım evə.

Oturdum mətbəxdə, telefonu əlimə aldım. Hardasa oxumuşdum, mostbet azerbaycan qeydiyyat deyə bir şey var. Nə idi, bilmirdim. Amma gecə idi, tək idim, edəcək başqa işim yox idi. Axtardım, tapdım, girdim. Qeydiyyat forması açıldı, ad yaz, soyad yaz, nömrə yaz. Yazdım hamısını. Basdım düyməyə, qeydiyyat tamamlandı. Elə belə, sadəcə.

İçəri girdim, gəzdim. Oyunlar, rənglər, işıqlar. Heç nə başa düşmürdüm. Nə oynayacağımı bilmirdim. Bir oyun gördüm, adı "Plinko" idi. Toplar düşür, çarpar, qazanırsan, uduzursan. Sadə görünürdü, uşaq oyunu kimi. 20 manat yüklədim, başladım oynamağa.

Toplar düşürdü, mən baxırdım. Qırmızı, yaşıl, sarı. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Vecimə deyildi, sadəcə vaxt keçirdi. Saat dörd oldu, beş oldu. Mən hələ oynayırdım. Energetik içkini içmişdim, çay içmişdim, siqaret çəkmişdim. Gözlərim qızarmışdı, amma dayana bilmirdim.

Səhərə yaxın, saat altıda, nəsə oldu. Top düşdü, çarpdı, düşdü, çarpdı. Birdən ekranda "BONUS" yazıldı, hər tərəf qızıl oldu. Yeni bir oyun açıldı, böyük uduşlar, çoxlu toplar. Mən baxırdım, nə baş verdiyini anlamırdım. Rəqəmlər artırdı, artırdı. 50, 100, 200, 500. Bonus bitəndə balansımda 800 manat yazılmışdı.

Donub qaldım. Nəfəs ala bilmirdim. Səkkiz yüz manat. İyirmi manatın içində səkkiz yüz manat. Oturduğum yerdə heçəkəlmədən qaldım. Sonra qalxdım, gəzməyə başladım. Mətbəxdən otağa, otaqdan mətbəxə. Nə edəcəyimi bilmirdim. Gülürdüm, ağlayırdım, gülürdüm. Hər şey bir-birinə qarışmışdı.

Səhər oldu, günəş çıxdı. Mən hələ oyaq idim, telefon əlimdə, rəqəm dururdu. Çıxartdım pulu, hamısını. Yeddi yüz manat çıxartdım, yüz manat qoydum oynamaq üçün. Onu da itirdim bir saata. Vecimə deyildi, yeddi yüz manat cibimdəydi.

Bank hesabıma baxdım, rəqəm dururdu. Yeddi yüz iyirmi üç manat. Mənim pulum. Mənim uduşum. Mənim gecəm. Yoldaşıma zəng etmək istədim, sonra düşündüm ki, niyə? O getdi, mən qaldım. Özümə aid bir şeydir bu, özümlə qalsın.

Həmin gün işə getmədim. Yalan danışdım, xəstəyəm dedim. Oturdum evdə, düşündüm. Nə edəcəm bu pulla? Borclarım var idi, bir az. Qohumlara borcum var idi, bir az. Qalanı ilə nə edəcəm? Bilirdim ki, bu pul tez bitəcək, ehtiyatla davranmalıyam.

Borcları ödədim, qalanı da kənara qoydum. Üç min manat yığımışdım əvvəldən, onun da üstünə qoydum. Dörd min manat oldu. Təhlükəsizlik yastığı, nə olur nə olmur. Yoldaşımdan sonra həyat öyrətdi ki, tək qalanda ancaq pulun sənə yoldaş olur.

Aradan bir ay keçdi. İş, ev, iş, ev. Tənhalığa öyrəşdim. Axşamlar televizora baxıram, bəzən kitab oxuyuram. Uşaqla həftəsonu görüşürəm, parka aparıram, dondurma alıram. O sevinir, mən də sevinirəm. Yoldaşım yoxdu, amma həyat davam edir.

Keçən həftə bir axşam yenə oturmuşdum, televizora baxırdım. Heç nə yoxdu, gəzirdim kanalları. Telefonu götürdüm, baxdım. Ağlıma gəldi o gecə. mostbet azerbaycan qeydiyyat yazdım axtarışa, proqramı açdım. İçəri girdim, Plinko-ya baxdım. Uzun-uzun baxdım. Oynamadım. Sadəcə baxdım.

Niyə oynamadım? Özüm də bilmirəm. Bəlkə qorxdum o hissi korlamaqdan. O gecə mənim üçün xüsusi idi. Tənhalığın ən dərin anında gələn bir hədiyyə. Onu itirmək istəmədim. O gecə qalsın olduğu kimi, xatirəmdə.

Bu gün işdən gəldim, yorğunam. Yağış yağır, pəncərədən baxıram. Şəhər işıqları yanır, maşınlar keçir, insanlar gedir. Hamının bir həyatı var, mənim də var. Tək, amma var. Çay dəmlədim, oturdum. Telefon əlimdədir, gəzirəm.

Yenə mostbet azerbaycan qeydiyyat xatırlayıram. O gecə, o qeydiyyat, o uduş. Gülümsəyirəm. Nə qəribədir ki, həyatın ən çətin anında, ən gözlənilməz yerdən kömək gəlir. Bir reklam, bir klik, bir qeydiyyat. Və hər şey dəyişir.

O pul mənə nə verdi? Təhlükəsizlik verdi, rahatlıq verdi. Bir az da ümid verdi. Göstərdi ki, hər şey bitməyib, hələ şans var, hələ fürsət var. Sadəcə gözləmək lazımdır, düz anı tutmaq lazımdır. Mən o anı tutdum o gecə. Və qazanmağı bildim.

İndi oturmuşam, çay içirəm, yağışa baxıram. Telefonu yerə qoyuram, pəncərəni açıram. Yağışın qoxusu gəlir, təmiz, təzə. Dərin nəfəs alıram. Həyat davam edir, tək də olsa, çətin də olsa. O gecə mənə bunu öyrətdi. Davam etməyi öyrətdi.

Qalxıram, otağa keçirəm. Uzanıram yatağa, gözlərimi yumuram. Sabah yeni gündür. İş var, həyat var. O gecə isə qalır içimdə, isti bir xatirə. Yadıma düşəndə gülümsəyirəm. Və bilirəm ki, hardasa, hansısa serverdə, məni gözləyən başqa gecələr də var. Amma tələsmirəm. Vaxtım var. Həyatım var.